چول : بيابان . ( لغت نامه ) حبال : جمع حبل ، اسباب ، رسن‌گر ، رسن‌تاب . ( لغت نامه ) حقّه : ظرفى از چوب و جز آن كه در وى مرواريد و گوهر و معاجين و مانند آن كنند . ( آنندراج ) حليله : زوجه ، همسر . ( فرهنگ معين ) حميم : قريب ، نزديك . ( فرهنگ معين ) حوافر : جمع حافر ، سم‌هاى ستوران . ( فرهنگ نفيسى ) خوانق : جمع خانقاه . ( فرهنگ معين ) دأب : شأن و شوكت ، خودنمايى . ( برهان ) ، خو و خصلت . ( غياث اللغات ) دربندان : محاصره ، حصار . ( لغت نامه ) دلال : ناز و غمزه . ( لغت نامه ) دهره : شمشيرى كوچك و دو دهنه و سر آن مانند سر سنان باريك و تيز . ( فرهنگ نفيسى ) ديّان : از اسم‌هاى خداى تعالى ، قهّار . ( لغت نامه ) درع : زره ، جامه‌اى كه از حلقه‌هاى آهنى سازند . ( فرهنگ معين ) جامه‌اى است كه از زره آهنين بافته شود . ( لغت نامه ) دوقوز تقوز : پيشكش و هديه . ( لغت نامه ) رسم بر اين بوده است كه به امرا و ملوك تحايف و هدايا را به التزام تعداد « نه » مىداده‌اند كه در نظر مغول عددى سعد بوده است . ( مقالات محمد شفيع ) ذاهل : غافل ، بىپروا ، فراموش كرده . ( لغت نامه ) ذروه : بالاى هر چيز ، قلّه . ( لغت نامه ) ذوالمنن : صاحب منتها ، صاحب احسانها . ( غياث اللغات )